Zakażenie GB C i zmniejszona śmiertelność wśród pacjentów zakażonych wirusem HIV ad 5

Różnice między grupą anty-E2-dodatnią a grupą nieeksponowaną nie były znaczące. Znaki na krzywych oznaczają ostatnie wizyty kontrolne. Czas przeżycia od daty pierwszego pozytywnego testu na HIV (ryc. 2A) i od daty badania na obecność GBV-C (ryc. 2B) był znacznie dłuższy u pacjentów z wiremią GBV-C (P <0,001 dla obu porównań z nienaświetlona grupa i z grupą anty-E2-pozytywną). Przeżycie w obu analizach było również znacznie dłuższe w grupie anty-E2-dodatniej niż w grupie nieeksponowanej (P = 0,02 dla porównania czasu przeżycia od daty pierwszego pozytywnego testu na HIV i P = 0,01 dla porównania czas przeżycia od daty testu dla GBV-C). Dłuższe przeżycie całkowite wynikało częściowo ze znacznie dłuższego przeżycia bez progresji do AIDS zarówno od daty pierwszego pozytywnego testu na HIV (P <0,001) (Figura 3A), jak i od daty testu na GBV-C (P = 0,002 ) (Figura 3B). Nawet po rozwoju AIDS, pacjenci, u których wynik testu na obecność RNA GBV-C mieli lepszą prognozę niż ci, którzy tego nie zrobili (P = 0,007 dla porównania z pacjentami, którzy byli ujemni na RNA GBV-C) (Figura 4A).
Wprowadzenie wysoce aktywnej terapii przeciwretrowirusowej radykalnie poprawiło rokowanie pacjentów zakażonych HIV.20,21 Ponieważ wysoce aktywna terapia antyretrowirusowa stała się dostępna w 1996 r., U pacjentów zakażonych wirusem HIV obserwuje się wolniejszy postęp, ale pacjenci skorelowani z GBV -C nadal ma znacznie lepszą przeżywalność (P = 0,02 dla porównania z pacjentami, którzy byli ujemni dla RNA GBV-C) (Figura 4B).
W 1996 r. 98 z 197 pacjentów nadal żyło i podlegało obserwacji. Spośród tych pacjentów 24 (24,5%) zmarło w marcu 2000 r. Wyższe ryzyko zgonu było istotnie związane z brakiem RNA GBV-C, ponieważ tylko z 27 pacjentów z pozytywnym wynikiem badania GBV-C (3,7%) zmarło, ponieważ w porównaniu z 17 z 56 pacjentów z anty-E2 (30,4 procent) i 6 z 15 nieeksponowanych pacjentów (40,0 procent) (P = 0,01 w teście chi-kwadrat).
Analiza regresji proporcjonalnych hazardów Coxa wykazała istotne powiązanie między przeżyciem a wiekiem (P = 0,01), liczbą komórek CD4 + i liczbą komórek CD8 + (P <0,001 dla porównania z liczbą komórek CD4 + i CD8 + jako jedną zmienną), liczbą leukocytów (P <0,001). ), liczba limfocytów (P <0,001) i status GBV-C-RNA (P <0,001). Wieloczynnikowa analiza regresji Coxa ujawniła jednak tylko trzy istotne zmienne: liczba komórek CD4 + (P <0,001), liczba leukocytów (P = 0,001) i status GBV-C-RNA (P = 0,02). Aby kontrolować wpływ wieku, porównaliśmy pacjentów z dodatnim mianem GBV-C z podgrupą młodszych pacjentów z dodatnim względem E2. Analiza regresji wielokrotnej ujawniła tylko dwie istotne zmienne: liczba komórek CD4 + (P = 0,002) i status GBV-C-RNA (P = 0,01). Przy włączeniu do modelu przypuszczalnego czasu trwania zakażenia, wartości P były mniejsze niż 0,001 dla zarówno liczby komórek CD4 +, jak i statusu GBV-C-RNA. W analizie Kaplan-Meier tych dopasowanych wiekowo pacjentów ci z RNA GBV-C mieli znacznie lepszą przeżywalność (P <0,001). Następnie dopasowaliśmy każdego pacjenta z dodatnim mianem GBV-C z pacjentem z dodatnim względem E2 w następnej wyższej kategorii liczby komórek CD4 +, a wskaźnik przeżywalności pozostał lepszy w grupie z dodatnim GBV-C (P = 0,04). [podobne: endometrioza a in vitro, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, choroby monogenowe ] [więcej w: rytuksymab, choroby monogenowe, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi ]