Wpływ koinfekcji wirusem GB C na przeżycie wśród pacjentów z zakażeniem wirusem HIV ad

Opisali związek między wiremią GBV-C a przedłużonym przeżyciem w badaniu z udziałem 33 osobników, którzy zostali zakażeni HIV i GBV-C oraz 164 osób zakażonych HIV bez zakażenia GBV-C.1 Następnie trzy inne badania wykazały również lepsze przeżycie wśród 69 pacjentów. osoby zakażone GBV-C i HIV (46 osób z hemofilią i 23 osobami bez hemofilii) niż wśród 404 osób zakażonych HIV bez zakażenia GBV-C.2-4 W jednym badaniu wyniki te okazały się niezależne od wieku, HIV obciążenia, obciążenia HCV, liczby limfocytów T CD4 + i CD8 + oraz genotypu CC receptora 5 chemokiny 5 (CCR5) (coreceptor HIV) 4 Próbowaliśmy ustalić, czy zakażenie GBV-C było związane z przedłużonym przeżyciem w dużej populacji osób zakażonych wirusem HIV, które nabyły wirusa HIV różnymi sposobami transmisji. Ponadto ocenialiśmy hodowle komórek jednojądrzastych krwi obwodowej zainfekowanych zarówno HIV, jak i GBV-C, aby ustalić, czy infekcja GBV-C zmienia in vitro replikację HIV.
Metody
Ocena kliniczna
Oceniliśmy kolejnych pacjentów, którzy byli leczeni w naszej klinice HIV od kwietnia 1988 r. Do czerwca 1999 r., Jeśli udzielili pisemnej świadomej zgody i dostarczyli próbki krwi wystarczające do celów badania. Wszystkie próbki surowicy i osocza przygotowano w ciągu dwóch godzin po pobraniu próbki krwi i przechowywano w temperaturze -80 ° C do momentu użycia. Dane demograficzne i kliniczne dla pacjentów zostały prospektywnie wprowadzone do relacyjnej bazy danych (Paradox, Borland International, Scotts Valley, CA), a dane o zgonach uzyskano z rejestrów medycznych i państwowych departamentów zdrowia. Dane dotyczące śmiertelności nie były dostępne dla osób, które opuściły stan Iowa.
Informacje na temat przepisanego leczenia HIV i profilaktyki przeciwko zapaleniu płuc wywołanemu przez Pneumocystis carinii zostały usunięte z dokumentacji klinicznej. Standard opieki został zdefiniowany dla trzech okresów – przed 1993, 1993 r. Do 1996 r. I po 1996 r. Przed 1993 r. Leczenie za pomocą inhibitora odwrotnej transkryptazy pojedynczego nukleozydu uważano za standard opieki. W latach 1993-1996 standard uznano za cykliczny z więcej niż jednego nukleozydowego inhibitora odwrotnej transkryptazy lub leczenie dwoma jednoczesnymi nukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy. Po 1996 r. Schematy trzech leków, które obejmowały dwa nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy i albo nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy albo inhibitor proteazy HIV uznano za standard.
Jeśli liczba komórek CD4 + wynosiła 500 lub więcej, standardem było nie zalecanie żadnej terapii, a jeśli poziom HIV HIV w osoczu był mniejszy niż 400 kopii na mililitr, wszelkie zalecane leczenie uznano za standardowe. Przed 1989 r. Trimetoprim-sulfametoksazol, dapson lub aerozolu pentamidyna były uważane za standardowe w przypadku pacjentów z zapaleniem płuc P. carinii w wywiadzie. Po roku 1988 standard opieki obejmował leczenie trimetoprymem-sulfametoksazolem, dapsonem, aerozolizowaną pentamidyną lub atowakwonem u wszystkich pacjentów z mniej niż 200 komórkami CD4 + na milimetr sześcienny.17 Dokumentacja przepisanej terapii przeciw HIV i profilaktyki przeciw zapaleniu płuc P. carinii było dostępne dla odpowiednio 96,4% i 98% pacjentów
[więcej w: cad kardiologia, zwapnienie aorty brzusznej, zwężenie tętnic nerkowych ]
[patrz też: gastromed garwolin, hipoglikemia noworodka, gastrolog garwolin ]