Porównanie lorazepamu, diazepamu i placebo w leczeniu stanu pozaszpitalnego Epilepticus ad 6

Krzywe Kaplana-Meiera porównujące czas trwania stanu pozaszpitalnego Epilepticus po leczeniu lorazepamem, diazepamem lub placebo. Znaki Tick oznaczają cenzorowanie danych. Krzywe znacząco różniły się od siebie testem log-rank (P <0,001). Rycina 2 przedstawia krzywe Kaplana-Meiera dla rozkładu czasu trwania stanu padaczkowego przed przyjazdem do szpitala w trzech grupach. Krzywe te różniły się istotnie od testu log-rank (P <0,001). Kiedy stosowaliśmy model proporcjonalnych zagrożeń i dostosowywano je do zmiennych współzmiennych, czasy były znacząco krótsze w grupie lorazepamu niż w grupie placebo (względne zagrożenie trwającego stanu padaczkowego, 0,34, 95% przedział ufności, 0,17 do 0,71). Czasy były krótsze w grupie lorazepamu niż w grupie z diazepamem (skorygowane ryzyko względne, 0,65; przedział ufności 95%, od 0,36 do 1,17), ale różnica nie była znacząca.
Komplikacje poza szpitalem i transfer
Powikłanie poza szpitalem (niedociśnienie, zaburzenie rytmu serca lub interwencja oddechowa) wystąpiło u 7 (10,6%) pacjentów leczonych lorazepamem, 7 (10,3%) pacjentów leczonych diazepamem i 16 (22,5%) pacjentów pacjenci otrzymujący placebo (P = 0,08). Najczęstszym powikłaniem była zmiana stanu układu oddechowego wymagająca wspomagania wentylacji za pomocą maski worka workowego lub próba intubacji (7 pacjentów otrzymujących lorazepam, 6 otrzymujących diazepam i 11 placebo). Powikłania sercowo-oddechowe, które utrzymywały się do momentu przeniesienia pacjentów do personelu pogotowia (powikłania przy przeniesieniu) wystąpiły u 13 pacjentów (7,0 procent), bez istotnych różnic między grupami (P = 0,39).
Opieka szpitalna i wyniki
Po przybyciu na oddział ratunkowy, czynne (otwarte) leczenie przeciwbólowe było stosowane według uznania lekarza leczącego dla każdego pacjenta. W przypadku pacjentów w stanie padaczkowym przerwa między przybyciem na oddział ratunkowy a ustąpieniem stanu padaczkowego nie różniła się istotnie pomiędzy trzema leczonymi grupami. Nie stwierdzono istotnych różnic między grupami pod względem częstości występowania nowych powikłań sercowo-oddechowych w oddziale ratunkowym.
Tabela 3. Tabela 3. Wynik pacjentów po opuszczeniu oddziału ratunkowego i wynikach neurologicznych po wypisaniu ze szpitala. Miejsce przeniesienia, wypisanie lub śmierć pacjentów po leczeniu w oddziale ratunkowym i wyniki neurologiczne pacjentów w czasie wypisu ze szpitala nie różniły się istotnie pomiędzy grupami leczonymi (Tabela 3). Bez względu na leczenie, pacjenci w stanie padaczkowym po przybyciu na oddział ratunkowy częściej wymagali przyjęcia na oddział intensywnej terapii niż ci, których napady padały przed przyjazdem do szpitala (73 procent w porównaniu z 32 procentami, współczynnik wiarygodności chi kwadrat <0,001). Porównując te dwie grupy pacjentów ze względu na przyczynę epizodu (grupa prognostyczna), nie stwierdzono istotnych różnic. Jest więc prawdopodobne, że wyższy wskaźnik przyjęcia na oddział intensywnej terapii wśród pacjentów pozostających w stanie padaczkowym po przybyciu na oddział ratunkowy był związany z trwającymi napadami, a nie z ciężkością podstawowej choroby neurologicznej lub medycznej.
Podczas wypisu ze szpitala 150 pacjentów (74,3 procent) powróciło do stanu wyjściowego w stanie neurologicznym, a 33 pacjentów (16,3 procent) miało nowe deficyty neurologiczne
[hasła pokrewne: szczepionka rekombinowana, choroby monogenowe, leczenie eboli ]
[podobne: olx czechowice dziedzice, choroby monogenowe, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi ]